ეს ფილმი ადამიანური ცხოვრების ასახვაა მთელი მისი მშვენიერებითა და სისასტიკით, ბრწყინვალებითა და ბანალობით. ჩვენ დავხეტიალობთ, თითქოს სიზმარში ვარ და ჩვენს შეჰრაზადასმსგავსს მთხრობელს მივყვებით... არათანმიმდევრული, ულოგიკო მომენტები ისტორიული მოვლენების მსგავსს მნიშვნელობას იძენს: ერთი წყვილი ომისგან დანგრეულ კოლონში დადის; დაბადების დღეზე მიმავალ გოგონას, მამა თავსხმა წვიმაში ფეხსაცმლის თასმებს უკრავ;, კაფეს გარეთ თინეიჯერი გოგონები ცეკვავენ; დამარცხებული არმია ომის ტყვეების ბანაკისკენ მიემართება. ფილმი ერთდროულად ოდაც არის და გოდებაც - იგი კალეიდოსკოპურად გვიჩვენებს იმისა, რაც მუდამ და უცვლელად ადამიანურია, დაუცველი არსებობის უსასრულო ისტორიას.